Çocuğunuzun Bedeni Size Bir Şey Anlatıyor Olabilir Diş gıcırdatma, tırnak yeme ve parmak ucu yürüme sadece alışkanlık mı? Bazı davranışlar vardır; evin içinde önce küçük bir ayrıntı gibi görünür. Gece odanın sessizliğinde duyulan o sert diş sesi… Televizyon izlerken fark etmeden ağza giden tırnaklar… Koridorda, parkta, sınıfta hep parmak uçlarında dolaşan küçük ayaklar… Aile çoğu zaman önce bunu “alışkanlık” sanır. Biraz uyarır, biraz bekler, biraz da kendini teselli eder. “Geçer herhâlde”...

Bir çocuk sofraya oturur. Tabakta makarna vardır, yoğurt vardır, köfte vardır, annenin içinden geçen bütün iyi niyet vardır. Ama çocuk başını çevirir. Kaşığı görünce dudaklarını kapatır. Pütürlü bir şey ağzına değdiğinde öğürür. Yeni bir yiyeceği koklamadan reddeder. Bazen yalnızca beyaz yiyecekler ister. Bazen sadece çıtır şeyler yer. Bazen aynı marka, aynı tabak, aynı kaşık, aynı kıvam olmazsa yemek masası bir anda savaş alanına döner. Dışarıdan bakan biri için bu tablo çok kolay...

Bu soru çoğu zaman evin içinde sessizce başlar. Önce kimse yüksek sesle söylemez. Bir akraba “daha zamanı vardır” der, bir komşu “babası da geç yürümüştü” diye teselli eder, anne içinden gün sayar, baba çocuğun ayağa her kalkışında nefesini tutar. Sonra bir gün aynı soru daha sert bir yerden gelir: “Benim çocuğum neden hâlâ yürümüyor?” Bu soru çoğu zaman evin içinde sessizce başlar. Önce kimse yüksek sesle söylemez. Bir akraba “daha zamanı vardır” der, bir komşu “babası da geç yürümüştü” diye...